Strandbad Egg

In Zwitserland is inmiddels ook de zomer begonnen. Sterker nog, het is hier 's avonds om 19h nog steeds 30 graden! Ok, nu op het balkonnetje zittend is het wel lekker. :) De jongens en ik zijn vandaag ter afkoeling naar Badi Egg geweest. Dat is een afgezet stukje van de Greifensee voor inwoners van de gemeente Egg. Overigens controleren ze dat totaal niet.

Ik zag er een beetje tegenop om alleen met de jongens naar een zwemgelegenheid te gaan. Maar ja, het was nog best een stukje lopen van de P-plaats naar het strand en ik had echt geen idee of er schaduw zou zijn (als ik nou eerst op het web had gesurfd had ik het kunnen weten). In de zon was het echt te warm, zeker voor Chris (die zit al te puffen bij temperaturen boven de 18 graden ;)). Of te wel: voor Chris was het gewoon geen optie om mee te gaan. :(

Dus toch maar moed verzameld en met de kids richting Greifensee. We liepen nog wat vertraging op omdat Tom in de garage viel en met zijn hoofd dermate hard op de grond knalde dat ik dat toch eerst wilde verzorgen (koud doekje). Parkeren was geen probleem (op de terugweg leek het er wel een stukje drukker). En al snel zaten we in een schaduwrijk stukje vlak bij het pierenbadje. Kids ingesmeerd en gaan met die banaan. Daarna nog even naar de Greifensee zelf gegaan waar de kids ook heerlijk konden spelen en kliederen in de modder.

Nog een ijsje eten en wat voetballen en spelen rond het pierenbadje en toen was het alweer tijd om naar huis te gaan. Vond nog een prachtige parkeerbon op de voorruit. :( Had wel een parkeerkaartje gekocht maar die had ik met mijn stomme kop onzichtbaar achter de zonwering van de auto gelegd. :( Ach ja... Ondanks dat was het toch een erg leuke middag. Chris vond dat we lang weggebleven waren (we vertrokken om half 1 en waren om half 5 weer thuis). Hij baalde wel dat ie niet mee kon maar ja, over 4 weken mag hopelijk het gips eraf en zijn been weer belast worden.

Voetbal

Tja, hoe je het ook wendt of keert, helemaal aan het voetbal ontkomen is vrijwel onmogelijk. Al is het maar vanwege de rode stands met voetbal spullen in de supermarkten (moet zeggen dat ik rood toch minder lelijk vind dan oranje), de vlaggetjes op de auto's en aan de balkons, of de enorme toeloop bij de voetbaltraining ineens. Dus laat ik er ook maar een blogje aan wagen, zo op de vooravond van de kwartfinale Nederland-Rusland.
Ik ben natuurlijk voor Nederland, hoewel Rusland met Hiddink als bondscoach toch ook een beetje Nederland is. Dit is om me in te dekken als Rusland wint. Heb ik toch ook een beetje gewonnen. Want tja, ik kan eigenlijk helemaal niet zo goed tegen mijn verlies (de jongens hebben het van geen vreemde).
Inmiddels is Nederland torenhoog favoriet, na de schitterende prestaties in de poulewedstrijden. Maar ik denk dat het hebben van een favorieten rol niet echt een voordeel is. Kijk naar de eerste twee kwartfinales: Portugal had tot dan toe goed gespeeld, Duitsland haalde de kwartfinales met de hakken over de sloot. En voila, Duitsland gaat door. Hetzelfde geldt voor Kroatie (favoriet) en Turkije. Dus in de lijn der verwachtingen wordt favoriet Nederland vanavond uitgeschakeld door underdog Rusland. Dus jammer maar helaas Nederland, volgens de berekeningen worden jullie vanavond naar huis gestuurd door Hiddink! En dan is over een week toch Duitsland weer Europees kampioen.

Tot zover een voorspelling van een voetbal-ondeskundige uit het bloedhete Hinteregg. ;-)

Een week verder

We zijn nu een week verder. Geen ongelukken gehad in die tijd. ;-) Chris wordt knetter van de jeuk. Ik word knetter van het continu iedereen verzorgen (Chris kan dus bar weinig, mag niet op zijn been staan). Dus al met al een lekker stelletje hier.
De kids gaan wel ok. Afgelopen dinsdag had Bas schoolreisje. Hoewel het uitje niet echt spectaculair klonk (wandelen langs een beekje naar een speeltuin, daar BBQ-en en spelen) had ie er reuze veel zin in en liep ie enorm te stuiteren die dag. Het was ook erg leuk geweest gelukkig. En ze hadden het getroffen met het weer. Diezelfde avond is het gaan hozen hier, niet normaal. Met als gevolg een zwembad onder de ramen (stonden in de kierstand). Dat was niet zo'n leuke afsluiting van de dag.
Vrijdag was er een vriendje van Pim te spelen. Het was een drukte van jewelste (jongens he...) maar wel gezellig druk. Daarna Chris ophalen in Zürich. Dat duurde 2.5 uur, GRRRRRRR! Stomme files (en stomme afsluiting ivm het EK08). 's Avonds mochten Pim en Bas wat langer opblijven en naar de wedstrijd Nederland-Frankrijk kijken. Ze hielden het 20 minuten vol, daarna wilden ze liever kleuren. :-P
Vandaag hebben we Bas zijn schoolreisje even overgedaan. Hij was er zo enthousiast over en ik wist dat er een schat lag. Dus met zijn viertjes (Chris kon niet mee natuurlijk) eerst naar speeltuin Buchholtz en toen zijn we langs de Elefantenbach gelopen. Daar hebben de kinderen heerlijk in het beekje lopen spetteren.

Spital Uster

Nou, Chris kon geen genoeg van het ziekenhuis krijgen geloof ik. Dus hij besloot in de nacht van maandag op dinsdag onderuit te gaan. Hij was even bij Tom geweest, en op de terugweg werd het hem zwart voor de ogen en ging ie onderuit. Mijn hemel wat een klap was dat. Ik schrok me een hoedje. Helemaal toen er geen respons kwam op mijn geroep. Hij was gewoon KO. Heel even maar gelukkig. Maar hij heeft het wel voor elkaar gekregen zijn enkel te breken (al kwam dat pas later aan het licht). Tja, omdat ie toch weg was geweest wilde ik eigenlijk even een dokter spreken. Maar nadat ik eindelijk het noodnummer had gevonden en ik belde en om een arts vroeg kreeg ik het nummer van de ambulancedienst door. Die dus maar gebeld en die hebben Chris meegenomen naar Spital Uster. Donderdag kreeg ik hem pas weer mee naar huis. Na röntgenfoto's van zijn hoofd en zijn enkel. Nog een CT van zijn enkel. En een lesje van de fysio: hoe moet ik de trap op met krukken. Want dat is nu zijn enige mogelijkheid van voortbewegen. Hij mag zijn voet niet belasten, ondanks de spalk. Dus hij krijgt straks heeeeeel gespierde armen. Maar ja, vooralsnog is het erg zwaar en schiet het niet echt op. :( Morgen gaat ie het toch proberen, met het ov naar zijn werk. Tom en ik gaan gezellig mee (ik wil natuurlijk gewoon controleren of het echt wel gaat). 's Avonds haal ik hem dan weer op. En dan mag ie zelf bekijken of het echt wel gaat. Anders moet ie maar nog een weekje thuiswerken (geniet toch wel mijn voorkeur maar ja, hij is oud en wijs genoeg en ik snap ook wel dat ie aardig tureluurs wordt van het zitten op de bank of in bed). En dan over 6 weken hoop ik dat ie weer als een jong lammetje rond huppelt. We maken iig maar niet te veel vakantieplannen. :(

Spital Zollikerberg

I'm back to dutch again. If that's a problem, just tell me. But I don't think many (non-dutch) people read this blog anyway.

Vandaag was het open dag in Spital Zollikerberg. Da's een privé ziekenhuis, op 15 minuten met het OV vanaf hier. Leek me wel leuk en aangezien ze ook een hartecho "demo" hadden ook even beroepsmatig rondkijken of het wat is voor de toekomst. Dat laatste is snel te beantwoorden: NEE. :-( De dokter deed het allemaal zelf en kon zich niet voorstellen dat het uit handen geven goed zou kunnen gaan aangezien laboranten toch echt geen medici zijn. Tja, niet het antwoord waar ik op hoopte, maar het verbaasde me niks. Het is hier toch nog allemaal veel Herr/Frau Doktor. Desondanks hebben we ons wel vermaakt. De meeste afdelingen hadden het leuk aangepakt (wel es koffie uit een infuus gekregen?). De fysio was vooral voor de kids leuk. Beetje rare parcourtjes doen. En ze hadden er ook verse ananas en aardbeien, mjammie. Ook nog langs de chirurgie geweest (zagen en boren in "botten"), gekeken of we wel goed onze handen wassen (nee), naar de gipsafdeling (waar geen van de kinderen proefpersoon wilde zijn), en natuurlijk afgesloten met een heerlijke bratwurst in de prachtige tuin van het ziekenhuis en verpleeghuis.

Dus geen toekomstperspectief, maar wel een leuke dag. En daar was het eigenlijk toch vooral om te doen. :-)

More no news... (and some pics)

The days are just passing by. No really interesting things going on (thank God). Kids are doing fine. Chris is doing great at Google. And my Swiss German is still horrible . I enjoy the weather. The people are really friendly and helpful. I do miss my work (or more the intellectual challenge) but I'll try to keep my brains in shape (reading books in english and german, sudoku, swiss german) for when I think it's time to look for a job again. Until then, I enjoy my family and the mountains.

No news is good news?

It's been a while since I have been here. It's just that not much is going on worth mentioning. We're all enjoying the sunny weather.
In the last week of april, we've been to France with my family-in-law. Had a great time, in spite of the questionable weather. It feels unfair. Almost all the frühlingsferien we have had much rain. When school started again the sun started shining. Nevertheless the kids played a lot outside, we went "treasure hunting", went swimming, etc.

Last Sunday it was Mother's day. I am not really into that, much too commercial. But since my husband planned to buy Wii Fit I changed my mind. Of course the kids had nice self-made presents for me. And they were relatively sweet that day (but that was probably due to the increased game-time that day).

On Pfingstmontag we drove to a mountainside at the Walensee. There we watched the paragliders take off, ate an icecream, and in between we went for a short walk to some sort of monument. That day really felt like vacation!

So, now you know what we've been doing lately. Not much...