Kindercity

Today I took the kids to Kindercity in Volketswil (again). It's a scientific museum for small children (I think Technorama in Winterthur is for older children) with lots of play things about electricity, telecom, the human body, etc. And also about music and sound, movement, and more and more. All very pedagogical. And expensive. Guess that's what the Swiss think as well since there were hardly any other visitors. Hope they won't go broke in the coming year since I bought us a familien jahrkarte.

Lazy Sunday

This sunday really felt like vacation. We slept late (kids till 8am and then we put them on the couch with a Nintendo DS so we could slumber a bit more ). After lunch we went up the Pfannenstiel where we played soccer, enjoyed the view, had a small picknick, climbed the old Bachtel Turm and enjoyed more view. It felt like spring, we didn't wear jackets or sweaters, just our tshirts. I wouldn't mind if this weather would stay till next winter.

B-day party

Ok, especially for F. in english. Today PBT and I went to L. birthday party. L.'s parents had reserved a nice location in Meilen where the kids could run around and play. And they did. Except for Tom, who was eating chips and cake all the time. No wonder he didn't want his dinner this evening! *roll* But it was a nice afternoon. :)

Vakantie!

Vandaag was de eerste vakantie dag. Die begon al goed: ze sliepen zowaar uit tot 8h! Ok, is natuurlijk niet super uitslapen maar na weeeeeken om 7h wakker vond ik dit heel prettig. Daarna zijn ze lekker gaan playmobilen terwijl ik ging stofzuigen. Nou ja, om nou een opsomming te geven van wat ze gedaan hebben zou wel erg saai worden. Maar ze hebben zich goed vermaakt in ieder geval. Pim heeft ook nog buiten met een zwitserse jongen gevoetbald. Voor beide erg leuk (helaas was de jongen ergens op visite en woont hier dus niet in de buurt). Al met al geen slecht begin van de vakantie. Al zou ik wel wat meer naar buiten de natuur in willen. Maar de kids hebben daar geheel geen behoefte aan.

Rustig

Ruim een week niet geblogd nu. Heb ook werkelijk niks te vertellen. Het gaat allemaal zo zijn gangetje. Kinderen gaan heel redelijk op school, Chris heeft het druk op zijn werk, en ik verwaarloos het huishouden door het hondje waf spel met Tom.

Hier is het nu vakantie (sportferien) en ik ben nog naarstig op zoek naar uitstapjes. Want om nou een week lang spelletjes te spelen, strijkkralen te doen, of met pokemonpoppetjes te spelen vind ik toch ook niet echt een opbeurend vooruitzicht. Chris was de afgelopen week on-call en is het komende week weer. Dus daar hoef ik ook niet al te veel op te rekenen met eten en uitstapjes. Gelukkig komen opa en oma de laatste week langs. En hebben we volgende week zaterdag een verjaardag. En heel misschien komt er nog een vriendje uit NL op visite (hij gaat met zijn familie in Zwitserland skien).

Nou zijn jullie dus weer helemaal op de hoogte.

Der Roller

Pim is helemaal in zijn nopjes. Sinds we in Zwitserland zijn wil hij dolgraag een step (der Roller, we moeten een beetje oefenen he met ons duits): vervoersmiddel nummer 1 voor scholieren. En vandaag kreeg ie er dus eentje. Vanmiddag maar even geoefend. Hij vindt het bergaf nog wel eng (gelukkig, ik ook namelijk). Maar qua evenwicht gaat het prima. En hij vindt zichzelf nu ook best wel stoer. Ach ja, dat is ie ook wel.

Heerlijk weekeinde!

Afgelopen weekeinde hadden we bezoek uit Nederland. En we hebben genoten. Bedankt Lia, Sandra en Jelmi.

GAAAAAP!

Tom heeft een paar nachten flink liggen spoken. Aangezien ik toch al erg moe was en ik gewoon wilde slapen heb ik Tom zijn speen teruggegeven (nadat ie 10 nachten zonder heeft geslapen). Hij vroeg er niet om. Maar hij was ontzettend onrustig, zei zelf dat ie moe was maar niet kon slapen. Met de speen heb ik hem niet meer gehoord. Helaas werden Pim en Bas alweer om kwart over 6 wakker. En ben ik dus totaal niet uitgeslapen.

Pim en Bas hebben op school nog steeds hun ups en down. Vanochtend was voor Bas weer een down. Wat er aan de hand was weet ik niet maar het leek erop alsof ie niet tegen zijn verlies kon bij een spelletje en daarom huilde. Wat mij vooral stoorde is dat de juf erbij zat en er naar keek maar niet even de moeite nam om Bas te troosten. Maar goed, zoals ik al zei weet ik niet precies wat er nou was gebeurd. We geven de juf maar het voordeel van de twijfel.