Nacht schatten

Ja ja, hoewel PBT ontzettend lief zijn 's nachts bedoel ik natuurlijk de caches die wij pogen te doen via geocaching.com. In Nederland hebben we er al heel wat gevonden, nu proberen we Zwitserland ook leeg te roven. Er zijn hier ook speciale schatten die je alleen 's nachts kunt doen. Iemand heeft dan reflecterend materiaal op bijvoorbeeld bomen of stenen bevestigd en met behulp van een (goeie) zaklamp kun je dan een spoor volgen. Van de zomer hebben we het al es geprobeerd als Team Koekkoek maar dat viel (letterlijk) in het water. Vanavond weer een poging gewaagd (andere nacht schat) maar nu vonden we niet eens het begin van het spoor. Evengoed een leuke wandeling gemaakt met prachtig uitzicht op Egg. Nou ja, op de (kerst)lampjes dan, want het was natuurlijk stikdonker. Kinderen vonden het erg leuk. En zelfs Tom liep als een speer, ondanks de wandeling van vanmiddag. Geslaagd dagje dus weer.

Weer thuis!

Pim is weer thuis. En hij lijkt er allemaal zo rustig onder. Had het ziekenhuis ook helemaal niet als vervelend ervaren (ok, om 10h wilde ie wel naar huis toe want hij verveelde zich). Hij was wel verlegen maar niet angstig. Nou ja, hij is weer helemaal zichzelf. Volgende week op nacontrole bij een lokale kinderarts (in Zwitserland hebben ze voor kinderen geen huisartsen maar kinderartsen). En dan loopt alles weer met een sisser af. Gelukkig.

Nog een update

Pim zit nog steeds in het ziekenhuis. Heeft nog geen dokter gezien maar de zusters denken wel dat ie gewoon naar huis mag om 14h aangezien ie alle testjes goed heeft doorstaan. Vraag me wel af hoe streng ze die tijd aanhouden. Hij heeft wat computerspelletjes gespeeld op Chris zijn laptop (het ziekenhuis heeft internet voor bezoekers en patienten) maar eigenlijk weet ik niet eens of ie moe is, hoofdpijn heeft, of wat dan ook. Hij had wel veel trek en dorst. Ik weet ook nog niet of ik hem ga ophalen of Chris hem thuis brengt. Sjee, is weer een update van niks dus. Maar Chris zei dat het wel goed ging met Pim. Ik vond dat ie vandaag en gisteren door elkaar haalde (had hem vanochtend even aan de telefoon) maar ja, denk dat ie van gisteren ook niet veel meer weet. Als ik meer weet meld ik het wel weer. Nu even met Bas en Tom keutelen. Ze willen alleen maar wii-en en dat mag niet van mij en dat leidt tot de nodige moppers over en weer.

Update

Pim heeft net een groot stuk buttertopf op en de knopjes van het bed zijn al veelvuldig uitgetest. Of te wel, het gaat wel goed met hem.
Nog maar even de foto van Pim op de schaatsen dan, want het begon wel leuk. Ok, voor Chris en Pim dan. De schaatsen van Tom en Bas gingen steeds los en de mijne deden ontzettend pijn.

Kerst in het ziekenhuis

In plaats van een vrolijk vervolg op 1e kerstdag zijn we (nou ja, Chris en Pim) vandaag in het ziekenhuis beland. We gingen gezellig schaatsen en Pim is toen op zijn hoofd gevallen. Aangezien de schaatsen van Bas en Tom toch al niet aan hun schoenen wilden blijven zitten en mijn schaatsen totaal niet lekker zaten (volgens mij worden je voeten echt 2 maten breder na zwangerschappen) zijn we toen maar naar huis gegaan. Bij thuiskomst begon Pim echter te klagen over misselijkheid en al snel kwam zijn limo naar buiten (lekker luguber rood kleurtje). Vanaf dat moment was ie eigenlijk of aan het spugen of aan het slapen en werd ik toch wel een beetje bezorgd. Chris heeft de medi24 dienst van de zorgverzekeraar gebeld en kreeg te horen dat we vandaag nog echt naar een arts moesten. Daar kon Pim om 18h terecht. In de tussentijd heeft ie alleen maar geslapen en als ik hem even wakker maakte was ie gelijk weer aan het spugen. Afijn, door de sneeuw (ja ja, we hebben witte kerst ) is Chris rond half 6 naar de dienstdoende arts gereden met Pim en die verwees hem door naar het kinderziekenhuis in Zürich. Chris belde om 20h vanuit het ziekenhuis. Pim is onderzocht door een arts en op zich was alles wel ok (geen schade aan schedel). Maar in dit soort situaties is het in Zwitserland blijkbaar protocol om de persoon dan in het ziekenhuis op te nemen. Mocht de situatie verslechteren (bloeding) dan kan er gelijk een CT worden gedaan en ingegrepen worden. En dus slaapt Pim vannacht in Zürich Kinderspital en wordt ie elke 3 uur wakker gemaakt voor testjes. Chris blijft er natuurlijk bij. Testjes zouden ook lastig zijn met de taalbarriere.
Het ging nu wel een heel stuk beter met Pim hoor. Om 19h is het spugen gestopt en toen Chris belde wilde Pim eigenlijk wel een boterham met Nutella. Hij was ook minder slaperig en een stuk alerter. Dus de bezorgdheid is wel weg bij mij en valt het allemaal weer mee. Desalniettemin is het NIET leuk.

Kerstdiner

Kerst

Hoewel we eigenlijk geen witte kerst hebben (alleen de bomen en struiken zijn wit van de bevroren mist), hebben we vandaag heerlijk gesleed. We wilden eigenlijk een schat gaan zoeken in Wald (ZH) maar het laatste stukje van de weg zag er toch wel erg glibberig uit. Aangezien we nog steeds geen winterbanden hebben en de sneeuwkettingen op de vliering liggen hebben we de auto geparkeerd en hebben we een heuvelig weilandje opgezocht om de spiksplinternieuwe slee uit te proberen. Nou, die doet het prima! Bas vond het wel erg eng toen ie met mij van de grote heuvel afging (hij krijste de hele boel bij elkaar). Maar uiteindelijk heeft ie zich over zijn angst heengezet en is ie nog een keer met Chris gegaan. Tom vond het allemaal geweldig en rolde continu door de sneeuw en zou ook zo in zijn eentje de heuvel zijn afgesleed. En ook Pim heeft genoten. Chris en ik ook trouwens.

Züritüütsch

Oh, en vanaf 8 februari ga ik ook weer naar school: een cursus zwitsers!

Pinguin parade

Gisteren gemist, vandaag in de herkansing. Ik was met de auto gegaan en dat ging toch een stukje sneller. En voor een halve frank per uur parkeergeld nog wel aantrekkelijk ook (OV kost anders bijna 30 frank (kleine 20 euro)). Nu waren we ruim op tijd om de pinguins te zien. Dus eerst maar langs het apenhuis. De apen waren behoorlijk actief. Zelfs de gorilla's en orang oetans waren druk met spelen.



Na een korte fotosessie was het dan toch echt tijd voor de parade. En het was heel schattig om te zien hoor, die waggelende beestjes. Kinderen hadden ze graag nog geaaid maar dat mocht niet. "De pinguins zouden een snavel in je oog kunnen steken", aldus de oppasser.

Chris kwam ook nog naar de ZOO maar was helaas net te laat voor de parade. Maar hij mocht wel naar huis rijden over een mooi weggetje door de bossen en dorpjes met een daling van 18%!

Zürich ZOO

Vanmiddag zijn we naar de Zoo in Zürich geweest. De kinderen vonden het erg leuk. Chris en ik hebben echter het idee de dieren gemist te hebben. We kwamen al te laat voor de pinguin-parade. Die lopen om half 2 van hun ene verblijf naar het andere. Kinderen zouden het geweldig hebben gevonden. Maar we hebben een familie-jaarabo dus die kans komt nog wel een keer. Het terrarium was wel erg leuk. Pim heeft zelfs een slang geaaid (hij voelt helemaal niet glibberig mama). Daarna naar het regenwoud om wat te eten en te drinken (waren we weer es vergeten mee te nemen). Halverwege bleven de kinderen echter hangen bij een speeltuin.


Tegen de tijd dat we klaar waren in het regenwoud ging de ZOO al bijna dicht. Dus nog even snel langs de olifanten gelopen alwaar Pim gefascineerd naar het filmpje over de geboorte van een olifant zat te kijken (waarom heeft ie allemaal bloed mama?). En toen was het echt tijd om naar huis te gaan. Morgen gaan we weer. Kinderen willen hun geld uitgeven aan pinguin knuffels. En ik wil de dierentuin nog wel even beter bekijken. En ach, buiten lampen ophangen (ja, nog steeds!) heb ik toch niks te doen.

Kindercity

Denk je even op en neer te gaan naar de bouwmarkt, beland je ineens in Kindercity. In de veronderstelling dat het een chimpiechamp-achtig geheel was leek het me wel leuk voor de kinderen. Maar het was eerder een soort NINT/NEMO: een wetenschapsmuseum voor kinderen dus. Hoewel de prijs niet erg aantrekkelijk was, wilden de kids toch wel graag naar binnen. Ach ja, waarom niet. En ze hebben zich prima vermaakt, vooral met de electriciteitsdingen en het menselijk lichaam. Het is denk ik in de zomer nog leuker, als het dakterras ook open is (twee klimdingen, een treintje, autootjes). Dus wie weet... Helaas weer geen foto's. Ik neem mijn toestel doorgaans niet mee als ik naar de bouwmarkt ga.

Eerste wandeling

Hoewel de kids een hele dag wii-en best een goed idee vinden leek het mij inmiddels tijd voor een korte wandeling. En toen ik het woord schatzoeken liet vallen werden ze toch onverwacht enthousiast. Oeps, nu moet ik dus toch de auto uit de parkeergarage zien te krijgen zonder een dure auto te beschadigen. Maar goed, genoeg caches in de buurt, en de parkeergarage was bijna leeg dus de start was voortvarend. De rest ook trouwens. Kids werden helemaal wild van het kleine beetje sneeuw in de heuvels en wilden het liefst gaan ski-en. Uuuuuh, dat doen we wel een keer met papa erbij jongens. Maar ja, al gauw kregen we het koud. GEOX zijn leuke schoenen hoor maar duidelijk niet geschikt voor een wandeling in de sneeuw. Ach ja, hebben we weer wat om op ons toch al lange TODO lijstje te zetten. Toen bleek dat we toch nog een kilometer moesten wandelen toch maar besloten de auto wat dichterbij de schat te parkeren. Ahum, was geloof ik niet een geheel legale plek maar wel op 100m afstand. Schat gevonden, kinderen blij, ik blij. Morgen weer?

Huis in Uithoorn

Het is verkocht! Heel gek idee, maar wel weer een zorg minder. En geen ge-emmer met de belasting volgend jaar. Dat wordt dit jaar al zo'n uitdaging.

Het begin...

We zitten nog geen twee dagen in Zwitserland en de eerste sneeuw is gevallen. Erg mooi, die besneeuwde heuvels als je uit het raam kijkt.

Ik geloof dat ik zo wel een hele stap oversla. Het afscheid uit Nederland, de reis, de aankomst, etc. Ik zal proberen bij het begin te beginnen...

Op 6 dec stonden de verhuizers voor de deur. En binnen no time was het huis een nog grotere bende dan ervoor. De kinderen waren geheel van slag en van alle kanten werd er voor mijn gevoel aan me getrokken. Om het huis te ontvluchten (de verhuizers redden het ook prima zonder mij na even te hebben aangegeven wat wel en niet mee moest) ben ik met de kids naar het gemeentehuis gegaan. Tenslotte moesten we nog uitgeschreven worden. Daarna mochten ze kiezen: naar school of naar schoonzus. Makkelijke keuze natuurlijk. Daarna ben ik terug naar het huis gegaan. Was al gelijk een stuk relaxter zo zonder kinderen. Om 15h30 stond alles in de verhuiswagen en zat ik in een leeg huis. Heel gek gevoel. Snel even met de stofzuiger de ergste zooi opgezogen. Mijn hemel wat een viezigheid verzamelt zich in de loop der jaren achter de kasten zeg.

Het lege huis was in eerste instantie voor de kids een prachtig ren/glij/speel terrein. Maar toen bleek dat we daar ook moesten slapen sloeg alweer de paniek toe bij Bas. Iedereen een slechte nacht gehad, niet geheel onverwacht.

Afscheid op school (vrijdag) was wel leuk. Al was Bas weer flink van slag. 's Middags naar opa en oma, ik nog even een afscheidsetentje bij een collega. De volgende dag stond poetsen op het programma. Duidelijk niet mijn favo onderdeel maar ja. Zondag naar opa en oma waar we de verjaardag van Bas zouden vieren. Kids lekker door het dollen, spelen met neven en nichten. En toen kwam het uur der waarheid: het afscheid. Het was niet leuk (DUH!). En het weer was zeer toepasselijk (vanaf Utrecht hebben we alleen maar regen, regen, regen gehad).

Op maandag (overnacht in een Formule 1 in Frankrijk) kwamen we aan in Egg. We reden ondanks Marieke ("tomtom") verkeerd omdat Chris haar had ingesteld op zijn appartement in Zürich waar ie een maand had geslapen. Dus we konden nog een half uur extra genieten van de inmiddels zeer ongeduldig geworden kinderen achterin. Ik had het inmiddels ook wel gehad (REGEN!) en we waren blij in ons nieuwe thuis te zijn. Ook de kinderen vonden het een mooi huis gelukkig.

Dinsdag arriveerde de vrachtwagen met onze spullen. Van half 10 tot 5 uur zijn ze bezig geweest de vrachtwagen uit te laden! Oeps. Ondertussen waren Chris en ik bezig met dozen uitpakken en de kids entertainen. Gelukkig zaten de wii en de tv redelijk in het begin en konden we de kids even stallen. En op een gegeven moment begon het te sneeuwen en zijn we eventjes naar buiten geweest.

Toen de verhuizers weer wegwaren hebben we eten gekookt (pffff, dat electrisch koken vergt nog wel een tijdje wennen geloof ik) en onze eerste echte maaltijd genuttigd in Egg. De kinderen vonden het allemaal heel normaal. Ik vond het wel een speciaal moment. Net als onze eerste nacht in ons oude bed in een nieuw huis.

Zo, dat was de afgelopen week in een notendop.