Spital Uster

Nou, Chris kon geen genoeg van het ziekenhuis krijgen geloof ik. Dus hij besloot in de nacht van maandag op dinsdag onderuit te gaan. Hij was even bij Tom geweest, en op de terugweg werd het hem zwart voor de ogen en ging ie onderuit. Mijn hemel wat een klap was dat. Ik schrok me een hoedje. Helemaal toen er geen respons kwam op mijn geroep. Hij was gewoon KO. Heel even maar gelukkig. Maar hij heeft het wel voor elkaar gekregen zijn enkel te breken (al kwam dat pas later aan het licht). Tja, omdat ie toch weg was geweest wilde ik eigenlijk even een dokter spreken. Maar nadat ik eindelijk het noodnummer had gevonden en ik belde en om een arts vroeg kreeg ik het nummer van de ambulancedienst door. Die dus maar gebeld en die hebben Chris meegenomen naar Spital Uster. Donderdag kreeg ik hem pas weer mee naar huis. Na röntgenfoto's van zijn hoofd en zijn enkel. Nog een CT van zijn enkel. En een lesje van de fysio: hoe moet ik de trap op met krukken. Want dat is nu zijn enige mogelijkheid van voortbewegen. Hij mag zijn voet niet belasten, ondanks de spalk. Dus hij krijgt straks heeeeeel gespierde armen. Maar ja, vooralsnog is het erg zwaar en schiet het niet echt op. :( Morgen gaat ie het toch proberen, met het ov naar zijn werk. Tom en ik gaan gezellig mee (ik wil natuurlijk gewoon controleren of het echt wel gaat). 's Avonds haal ik hem dan weer op. En dan mag ie zelf bekijken of het echt wel gaat. Anders moet ie maar nog een weekje thuiswerken (geniet toch wel mijn voorkeur maar ja, hij is oud en wijs genoeg en ik snap ook wel dat ie aardig tureluurs wordt van het zitten op de bank of in bed). En dan over 6 weken hoop ik dat ie weer als een jong lammetje rond huppelt. We maken iig maar niet te veel vakantieplannen. :(