We gingen gezellig schaatsen en Pim is toen op zijn hoofd gevallen. Aangezien de schaatsen van Bas en Tom toch al niet aan hun schoenen wilden blijven zitten en mijn schaatsen totaal niet lekker zaten (volgens mij worden je voeten echt 2 maten breder na zwangerschappen) zijn we toen maar naar huis gegaan. Bij thuiskomst begon Pim echter te klagen over misselijkheid en al snel kwam zijn limo naar buiten (lekker luguber rood kleurtje). Vanaf dat moment was ie eigenlijk of aan het spugen of aan het slapen en werd ik toch wel een beetje bezorgd. Chris heeft de medi24 dienst van de zorgverzekeraar gebeld en kreeg te horen dat we vandaag nog echt naar een arts moesten. Daar kon Pim om 18h terecht. In de tussentijd heeft ie alleen maar geslapen en als ik hem even wakker maakte was ie gelijk weer aan het spugen. Afijn, door de sneeuw (ja ja, we hebben witte kerst 
) is Chris rond half 6 naar de dienstdoende arts gereden met Pim en die verwees hem door naar het kinderziekenhuis in Zürich. 
Chris belde om 20h vanuit het ziekenhuis. Pim is onderzocht door een arts en op zich was alles wel ok (geen schade aan schedel). Maar in dit soort situaties is het in Zwitserland blijkbaar protocol om de persoon dan in het ziekenhuis op te nemen. Mocht de situatie verslechteren (bloeding) dan kan er gelijk een CT worden gedaan en ingegrepen worden. En dus slaapt Pim vannacht in Zürich Kinderspital en wordt ie elke 3 uur wakker gemaakt voor testjes. Chris blijft er natuurlijk bij. Testjes zouden ook lastig zijn met de taalbarriere. 
Het ging nu wel een heel stuk beter met Pim hoor. Om 19h is het spugen gestopt en toen Chris belde wilde Pim eigenlijk wel een boterham met Nutella. Hij was ook minder slaperig en een stuk alerter. Dus de bezorgdheid is wel weg bij mij en valt het allemaal weer mee. Desalniettemin is het NIET leuk.
No comments:
Post a Comment