Ik geloof dat ik zo wel een hele stap oversla. Het afscheid uit Nederland, de reis, de aankomst, etc. Ik zal proberen bij het begin te beginnen...
Op 6 dec stonden de verhuizers voor de deur. En binnen no time was het huis een nog grotere bende dan ervoor. De kinderen waren geheel van slag en van alle kanten werd er voor mijn gevoel aan me getrokken. Om het huis te ontvluchten (de verhuizers redden het ook prima zonder mij na even te hebben aangegeven wat wel en niet mee moest) ben ik met de kids naar het gemeentehuis gegaan. Tenslotte moesten we nog uitgeschreven worden. Daarna mochten ze kiezen: naar school of naar schoonzus. Makkelijke keuze natuurlijk.
Daarna ben ik terug naar het huis gegaan. Was al gelijk een stuk relaxter zo zonder kinderen. Om 15h30 stond alles in de verhuiswagen en zat ik in een leeg huis. Heel gek gevoel. Snel even met de stofzuiger de ergste zooi opgezogen. Mijn hemel wat een viezigheid verzamelt zich in de loop der jaren achter de kasten zeg.Het lege huis was in eerste instantie voor de kids een prachtig ren/glij/speel terrein. Maar toen bleek dat we daar ook moesten slapen sloeg alweer de paniek toe bij Bas. Iedereen een slechte nacht gehad, niet geheel onverwacht.
Afscheid op school (vrijdag) was wel leuk. Al was Bas weer flink van slag. 's Middags naar opa en oma, ik nog even een afscheidsetentje bij een collega. De volgende dag stond poetsen op het programma. Duidelijk niet mijn favo onderdeel maar ja. Zondag naar opa en oma waar we de verjaardag van Bas zouden vieren. Kids lekker door het dollen, spelen met neven en nichten. En toen kwam het uur der waarheid: het afscheid.
Het was niet leuk (DUH!). En het weer was zeer toepasselijk (vanaf Utrecht hebben we alleen maar regen, regen, regen gehad).Op maandag (overnacht in een Formule 1 in Frankrijk) kwamen we aan in Egg. We reden ondanks Marieke ("tomtom") verkeerd omdat Chris haar had ingesteld op zijn appartement in Zürich waar ie een maand had geslapen. Dus we konden nog een half uur extra genieten van de inmiddels zeer ongeduldig geworden kinderen achterin. Ik had het inmiddels ook wel gehad (REGEN!) en we waren blij in ons nieuwe thuis te zijn. Ook de kinderen vonden het een mooi huis gelukkig.
Dinsdag arriveerde de vrachtwagen met onze spullen. Van half 10 tot 5 uur zijn ze bezig geweest de vrachtwagen uit te laden! Oeps. Ondertussen waren Chris en ik bezig met dozen uitpakken en de kids entertainen. Gelukkig zaten de wii en de tv redelijk in het begin en konden we de kids even stallen.
En op een gegeven moment begon het te sneeuwen en zijn we eventjes naar buiten geweest.Toen de verhuizers weer wegwaren hebben we eten gekookt (pffff, dat electrisch koken vergt nog wel een tijdje wennen geloof ik) en onze eerste echte maaltijd genuttigd in Egg. De kinderen vonden het allemaal heel normaal. Ik vond het wel een speciaal moment. Net als onze eerste nacht in ons oude bed in een nieuw huis.
Zo, dat was de afgelopen week in een notendop.
4 comments:
Hoi hoi,
via via op je blog terecht gekomen en ben nieuwsgierig hoe jullie zo in Zwitserland terecht zijn gekomen.
Een verhuizing is altijd wel 'gedoe' maar kan me voorstellen dat t met 3 kinderen naar het buitenland toe toch wel een hele grote stap was?
Maar geloof dat jullie inmiddels aardig gewend zijn he :0)
Leuk om te lezen!
Sjee, een beetje apart dat ik nou een comment bij mijn eigen blog schrijf maar ik zie geen email waarop ik je kan beantwoorden. Dus voor ik een heel verhaal begin, wacht ik even af of je dit überhaupt nog leest.
jahoor, dit lees ik wel ;0)
maar weet niet of je ergens in je blogtijd al een blog gemaakt hebt over het hoe en waarom jullie in Zwitserland verzeilt zijn geraakt? Anders zou je er n blog aan kunnen wijden :0)
En over t algemeen wordt er via de antwoorden op blogs ook gewoon terug geantwoord door degene die de blog gemaakt heeft hoor. Dus nix geks aan hihi
Tja, hoe we in CH zijn beland... In December 2006 kreeg mijn man Chris een email van een headhunter bij Google, of ie geinteresseerd was in een baan bij Google. Dat was hij wel. Ik was wat minder enthousiast, we kunnen toch niet zomaar naar het buitenland toe? Hoe moet dat met de kids? Etc etc. Maar goed, na een tijdje wikken en wegen is Chris begonnen met de sollicitatie procedure. Die duurde een eeuwigheid, begin zomer 2007 kregen we te horen dat ie was aangenomen! Overigens hadden we voor die tijd besloten dat het Zürich zou worden. Alternatieven waren Ierland, Amerika, India en Australië (geloof ik). Maar we wilden toch binnen een goed bereisbare afstand van NL blijven. De zomervakantie hebben we in de buurt van Zürich doorgebracht. Omgeving verkennen, huizen kijken, en natuurlijk gewoon vakantie vieren. Toen de school weer begon in NL is Chris al naar Zürich afgereisd. Daar bleef ie een maand, toen twee maanden naar Amerika, en vlak voor de Kerstvakantie zijn we met zijn allen naar CH vertrokken en daar zitten we nu dus 1.5 jaar.
Dit was het zo een beetje in een notendop. Klinkt allemaal redelijk simpel zo maar dat was het niet altijd. We zijn nu best redelijk gewend en hebben geen behoefte om terug te gaan naar NL. Tuurlijk, de kids (en wij) missen onze familie nog wel, maar omdat het relatief dichtbij is zien we elkaar toch regelmatig. Mijn broertje is bijvoorbeeld een paar maanden voor ons naar Australië vertrokken. Die zie ik nu dus alleen nog maar via Skype. :(
Maarre, heb je plannen dat je wilt weten hoe het is gegaan hier?
Post a Comment