Eén jaar...

Eén jaar geleden trokken we in ons appartement in CH. Eén jaar, wat is dat snel gegaan. En wat is er veel gebeurd in dat jaar tijd. De kinderen hebben zich enorm ontwikkeld, zeker Pim. In het begin was vooral hij erg verdrietig en ongelukkig in Kindergarten maar nu ie de taal spreekt, weer kan rekenen, schrijven en lezen (in het Duits op een hoger niveau dan het gemiddelde van de Erstklasslers) is ie weer de vrolijke jongen zoals ik hem kende voor we vertrokken. Ook Bas, die altijd veel moeite had met naar school gaan en afscheid nemen gaat met plezier naar school. Hij vergeet nu zelfs om me een kus te geven bij het afscheid, zo snel rent ie het gebouw in. En Tom heeft nu geen moeite meer met het afscheid in de Spielgruppe. Ok, hij spreekt nog nauwelijks een woord Duits, maar ik geloof wel dat ie al veel verstaat. Al denk ik dat ie wel extra lessen Duits nodig heeft in Kindergarten. Al met al gaat het gewoon goed met de kinderen. Gelukkig maar, want Chris zijn werk bevalt hem prima en ik ben verliefd op de bergen en de natuur hier en heb (nog?) helemaal geen zin om terug te gaan naar NL. Dat had ik niet gedacht, toen Chris begon met solliciteren bij Google. Ik wil niet zeggen dat ik nu geheel zorgen-vrij door het leven ga en alles koek-en-ei is. Maar niet meer of minder dan in NL. :)